|
17-12-2006 - Hoofdstuk 1
En daar zit je dan, 53 jaar, hoog opgeleid, een leven vol pieken en dalen achter je en dan zit je in een politiecel in Argentinie, betrokken bij een moordaanslag, verdacht van nog veel meer. Ceintuur af, bh uit, schoenveters uit: zelfs hier willen ze geen buitenlanders die zich ophangen.
Ik heb vaak gefantaseerd over hoe het zou zijn, in zo´n cel in Thailand, of in Zuid Spanje, of Mexico, welnu, al mijn dromen worden beantwoord. Een keurige mevrouw, die je zo in een confiteria zou zetten, vast i een cen met een moordwapen in haar handen. Tenminste, tot ze mij arresterden.
Zo vaak heb ik gedacht dat het zo mara kan gebeuren, dat de lijn zo dun is dat je je nauwelijks kunt voorstellen dat je het al die tijd voor elkaar hebt gekregen om uit de problemen te blijven. En zijn auteurs die specialiseren in boeken over keurige mensen die door een combinatie van toeval en stommiteit in de meest afschuwelijke levens belanden. Zomaar.
Vanwege een broodje chorizo. Omdat ik honger had, midden in de nacht in het centrum van Buenos Aires. Mijn appartement ligt 200 meter van het busstation Retiro. Geen beste buurt, dat weet iedereen. Maar ik had honger en in deze stad wordt altijd gegeten. Ik liep dus naar het busstation, kocht een broodje chorizo en een stuk taart en ee paar empenades. Werd allemaal in een plastic bakje gemikt, in grof papier gewikkeld en meegegeven. Die keurige mevrouw gaat vast niet op straat eten moeten ze hebben gedacht. Maar dat deed die keurige mevruow wel. Alleen maar om uit te vinden dat het echt allemaal even vies smaakte. Verkeerde keus of een verkeerde chef. Dus ik deed het papier er weer omheen en bedacht dat ik het pakketje zou geven aan een van de nomaden die in het portiek liggen te slapen als ik thuiskom. Gewoon naast ze neerzetten en niet de charitasdame uithangen. Helemaal bedacht en zag mezelf al goed doen in deze immense stad met 12 miljoen inwoners.
Daardoor lette ik niet op en dat kan je je leven kosten in een stad als deze. Opeens stond ie er. Een jongetje, mager van ik schat een jaar of 10 11 maar hij zal vast ouder zijn geweest. Mij leek ie tien. Hij stond recht voor mij en trok zijn shirt omhoog en zijn broeksband een beetje omlaag. Of alleen het shirt omhoog, geen idee. Met mijn gedachten bij die hongerende nomaden schoot het door me heen dat deze jongen honger had en iets van plan was dat ik niet leuk zou gaan vinden. Maar het ging te snel. Of niet.
DAMELO riep ik standvastig. Geef hier........ En tegelijkertijd gaf ik het pakketje uit mijn handen aan hem. Verbluft trok hij het vuurwapen uit zijn broekzak, en gaf het zomaar aan mij.
En daar stond ik, toerist, gast in deze stad, tegenover een volleerd krimineeltje met een vuurwapen in mijn handen dat naar later bleek, was gebruikt om een argeloze toerist neer te maaien voor een paar peso. Ik riep nog meer en omstanders kwamen eromheen stand.
- Ze heeft een vuurwapen- riep het kreng.
En de rest is bekend.
Inmiddels is mijn paspoort ingenomen en zijn meer dan zestien uur verstreken. Ik mag niet bellen, er is niemand die engels spreekt en iemadn heeft mijn cintuur.
Gepost door: zwerven op 17-12-2006 om 01:15
|
|
24-11-2006 - Bailas tango?
'Bailas Tango' is de uitnodiging van (doorgaans) een heer die je uitnodigt om de tango te dansen. Dat gebeurt meestal in één van de honderden tangosalons in Buenos Aires. Die vraag stelt je meestal voor een probleem. Wie zich in een tangosalon ophoudt is daar om te dansen of te kijken. Maar voor het kijken kun je beter naar een show gaan, dus ben je daar om de tango te dansen. Maar je bent eigenlijk een beetje bang om de vloer op te gaan waar gaat blijken dat je er niet veel van kan. Want die paar lessen gaan je niet helpen om de talloze verschillende manier van leiden te onderscheiden. En tango is een machodans. De heer (varon uitgesproken met een b dus baron) bepaalt. Hij leidt of zou dat moeten doen.
Dus met die vraag ben je overgeleverd aan degeen die 'm stelt.
Zeg je nee, dan loop je de kans nooit op die vloer te dansen. Dan ontspring je de dans als het ware. Maar als je 'ja' zegt moet je meespelen. Het beste antwoord zou een waar polderantwoord zijn: ' een beetje'. Argentijnen denken niet in beetjes.
De vragensteller was een rijzige man op leeftijd met vrolijke gekleurde (tangoschoenen). Eentje die al heel lang tango danst zo hij vertelde.
Vrolijk wees ik naar mijn voeten met gymschoenen. De tangoschoenen (hoge pumps) zaten veilig in de tas. Een beetje tanguera loopt de hele dag rond met tangoschoenen in haar tas. Je weet immers maar nooit waar en wanneer je moet dansen. Maar ik ben geen tanguera en soms betwijfel ik of ik er ooit een zal worden. Maar ik loop wel rond met felrode tangoschoenen. Je weet maar nooit.
Gepost door: zwerven op 24-11-2006 om 08:12
|
|
23-11-2006 - ook zwervers lezen boeken
Ik woon (eventjes voor een paar weken) aan een brede autoweg waarlangs een breed voetpad ligt en dat voetpad is overdekt. Je zou het een arcade kunnen noemen. Het is hier bijna 25 graden 's avonds dus portiers zitten buiten en je hebt geen jas nodig. Elke nacht liggen er zwervers te slapen als ik vanuit het MicroCentre van Buenos Aires naar huis loop. Soms taxi's maar vaak lopen. Prettige wandeling en in tegenstelling tot wat media schrijven: ik voel me veilg in deze stad. Vanavond liep ik langs de slapende zwervers. Die liggen wel vaak onder een -wat morsige- deken. Een van die zwervers lag een boek te lezen. Dat heb ik nog nooit gezien. Waarom zou die man (het zijn meestal mannen) geen boek lezen. Maar het is wel een wonderlijk gezicht. Het was een boek met een rode kaft, Dat gaat dus kennelijk mee in de twee plastic zakken die naast hem stonden.
Gepost door: zwerven op 23-11-2006 om 03:43
|
|
|